10/02/10

Historia onírica #4

Una familia (padre, madre, hija adolescente) va a un lago idílico rodeado de árboles a pasar el día, típico picnic vamos. En esas estaban cuando descubren que el lago es propiedad privada de una familia aristócrata muy rica (padre, madre, hijo mayor e hijo pequeño). Las dos familias se encuentran y hablando hablando parece ser que las dos familias... ¡están emparentadas! Manda narices... Los aristócratas les invitan a pasar unos días con ellos en la mansión que tienen junto al lago, que es como una pequeña ciudad, con gente por los jardines, piscinas, tiendas, campos de golf, etc. Las dos familias se lo pasan estupendamernte dando vueltas por la mansión, e incluso la hija de la primera familia y el hijo mayor de la segunda parece que empiezan a gustarse.


Sin embargo, no todo es jorgorio y alegría... En la mansión-pequeña ciudad pasan cosas raras, es como si estuviera encantada... La hija de la primera familia se queda con los hijos de la segunda y sus primos, primos segundos, amigos y demás allegados de edad similar. Van de camino a uno de los salones principales de la mansión por un camino en cuesta que rodea la misma y mientras van subiendo fatigosamente de una de las puertas salen disparadas pelotas de pingpong que tienen que esquivar (de repente estamos ante un, no se, Humor Amarillo, Juego de la Oca o algo así)... A nadie le da ninguna salvo a una prima de los hermanos aristócratas... Los chicos le explican que esa lanzadera de pelotas es mágica, y que el hecho de que la haya dado sólo a ella significa que tendrá una pronta y súbita muerte... Ahora tienen que pasar por un camino de césped y empieza a llover monedas... Todos corren para ponerse a cubierto, y cuando se encuentran resguardecidos observan que la hija de la primera familia y el hijo mayor de los aristócratas son los únicos del grupo a los que se les ha quedado monedas pegadas al cuerpo... De nuevo tiene un significado, y es que se van a casar y van a ser felices y comer perdices para siempre. La pareja se mira cómplice y empieza a hacer los preparativos de la boda (así, para qué perder el tiempo).

Cuando por fin llegan al salón, se sientan en sofás y divanes, empiezan a beber, fumar, y hablar de lo humano y lo divino (todo como muy "de época")... La prima predestinada a morir pronto está cabizbaja e inmersa en sus pensamientos, la joven pareja prometida está hablando de su futura boda y el resto de familiares y amigos se rien y se divierten...


... Pero de pronto... ¡Pum pum pum! ¡Suenan 3 disparos! ¿Qué ha pasado? Todos se quedan inmóviles... La prima que iba a morir ha disparado contra su primo mayor... "Yo moriré, pero TÚ antes... ¡Antes muerto tú y muerta yo que verte casado con otra!" Todo muy dramático y peliculero, sí. El primo se mira las heridas de los balazos, está cubierto de sangre, cae al suelo. Su prometida se arrodilla a su lado sin entender nada y llora a moco tendido.

Humo. Empieza a oler a humo... ¡El salón está en llamas! La prima asesina ha prendido fuego a la casa... Morirá, pero piensa llevarse a todos los que pueda por delante, no sólo a su primo, del que estaba secretamente enamorada... Todos intentan salir de la casa, algunos quedan atrapados por el fuego dentro, todo es muy confuso, las llamas lo envuelven todo. Una vez fuera de la casa y a salvo la hija de la primera familia, viuda antes de casarse, se reencuentra con sus padres, que han logrado salir de la casa a trompicones sin entender tampoco nada... Apresuradamente ponen pies en polvorosa, cogen el coche y se van de la mansión raudos y veloces.



Fin.

Consejos prácticos:
Cuidado dónde vas a pasar el día, no vayas a conocer familiares nuevos y la liemos.
Cuidado con las pelotas de pingpong y las lluvias de monedas, no traen nada bueno.
Revisa si puedes tener alguna prima enamorada de tí, y si es así, síguela el rollo, no vaya a querer pegarte dos tiros.

Hola

13/01/10

Gran verdad


12/01/10

La maison della via Gluck

No se cual me gusta más, si la original de Adriano Celentano o la versión de Francoise Hardy.





La de Adrriano. No, la de Francoise... No, la otra... Vale, la de Adriano... ¿O la de Francoise? Va, la de Adriano. Si. Creo.

Inspirado por Diego.

07/01/10

Frase hostiable de la semana... Hoy: "A mí es que me gusta levantarme pronto para hacer cosas"

"A mi es que me gusta levantarme pronto para hacer cosas" aka "A quien madruga Dios le ayuda" aka "Yo es que tengo el horario ya pillado y el sábado a las 7 de la mañana ya estoy en pie, y así hago cosas"

Si.
Bueno.
Vale.

...

¿Porqué será que la gente que suele decir estas cosas son precisamente gente que no tiene interés especial por nada? Ni les van demasiado los libros, ni el cine, las series, internet, ni tienen hobbies, y por no hacer ni tienen la excusa del gimnasio... ¿Entonces? ¿Para qué te levantas pronto? ¿Para hacer... qué, exactamente? ¿Ver a Ana Rosa? ¿Trámites burocráticos y tareas domésticas? Lo entiendo... Si tú eres TU madre. Todos tenemos que ir al banco, al Inem a veces, a Hacienda o a la Seguridad Social, pegarnos con el casero, esperar al tio que nos arregla la lavadora, planchar (quien lo haga), que si luego la compra, que si luego limpiar... De acuerdo, pero eso se puede hacer también a las 11 de la mañana, no necesariamente a las 8h. Que no. Que no me convencéis.

Como dirían U2 antes de empezar a ser igualmente que las frases, esto es, hostiables, midnight is where the day begins, y son mucho más interesantes los horarios de sueño de 4am a 12pm que los de 0am a 8am... Porque si sales de noche, la gente tiene otra luz, otra magia, la gente mala parece menos mala y la buena menos buena, porque de noche puede ocurrir cualquier cosa y se da pie a que pase, porque no es lo mismo coger el coche a la una de la madrugada para un encuentro furtivo que cogerlo a la una de la tarde, porque la mañana te hace ponerte gafas de sol y la noche te agudiza los sentidos, porque la gente que va en el metro no parece alienada, triste y desesperada... Porque si te quedas en casa, no es lo mismo leer un libro, ver una peli o bloggear de noche, con tu mantita en invierno y tu ventana abierta en verano, con el cielo oscuro e incluso estrellado, que hacer lo mismo por la mañana, con el ruido de los coches y la gente sobrellevando su vida en su rutina diaria. Porque por el día somos unos y por la noche otros.

Los que madrugáis por gusto, dejar de decirnos a los que nos levantamos tarde, igualmente por gusto, que somos unos holgazanes y que no aprovechamos el día. Tenéis razón, porque lo que aprovechamos es la noche. Aunque qué sabréis vosotros. Seguid "haciendo vuestras cosas", sean las que sean, con sueño y legañas en los ojos, que nosotros ya nos cuidaremos de hacerlas por la noche... Y los que madrugáis porque no os queda más remedio... Bueno, cada uno hace sus elecciones en la vida, y esa a sido una de ellas, así que a quejarse menos, otra cosa no puedo decir.

Son las 2.20am... Voy a chatear un rato con la gente online del Facebook mientras me pongo al día con el Reader, metidita en la cama calentita, con un cigarro en una mano, un té en la otra y un bol de chuches en la mesilla, mientras escucho de fondo música de Sarah Records y dejo cargando una peli para ver luego.

Buenas noches.






02/01/10

Hay veces que simplemente lo sabes de corazón


31/12/09

Cleverboy, digo Cleverbot

User: Hi.
Cleverbot: Hello.
User: I need advice.
Cleverbot: What advice?
User: About life.
Cleverbot: At least your alive.
User: That´s a good response.

21/12/09

Como un idiota

Tu no saps com em fas sentir,
com un ninot fora la caixa
tan petit i insignificant,
a les teves mans un tros de fang.
Tu no saps com em fas sentir,
com un idiota que compta el temps perdut
entre un "ja ens veurem" i un "avui no puc".

Tu no saps reconèixer en mi,
el que tinc d'or et sembla una llauna,
jo m'arrugo i vaig oxidant-me.
El que trobo dolç a tu t'amarga...
I per allargar la tonteria,
el què ens cremava avui està ofegant-me.

I per allargar la tonteria,
el què ens cremava avui està ofegant-me.

Tu no saps com em fas sentir.


20/12/09

Tener corazón o no tener, he ahí la cuestión

Yendo una tardecita de paseo por las calles de la ciudad, vi en el suelo un objeto rojo; me bajé: era un sangriento y vivo corazón que recogí cuidadosamente. «Debe de habérsele perdido a alguna mujer», pensé al observar la blancura y delicadeza de la tierna víscera, que, al contacto de mis dedos, palpitaba como si estuviese dentro del pecho de su dueño. Lo envolví con esmero dentro de un blanco paño, lo abrigué, lo escondí bajo mi ropa, y me dediqué a averiguar quién era la mujer que había perdido el corazón en la calle. Para indagar mejor, adquirí unos maravillosos anteojos que permitían ver, al través del corpiño, de la ropa interior, de la carne y de las costillas -como por esos relicarios que son el busto de una santa y tienen en el pecho una ventanita de cristal-, el lugar que ocupa el corazón.


Apenas me hube calado mis anteojos mágicos, miré ansiosamente a la primera mujer que pasaba, y ¡oh asombro!, la mujer no tenía corazón. Ella debía de ser, sin duda, la propietaria de mi hallazgo. Lo raro fue que, al decirle yo cómo había encontrado su corazón y lo conservaba a sus órdenes de si gustaba recogerlo, la mujer, indignada, juró y perjuró que no había perdido cosa alguna; que su corazón estaba donde solía y que lo sentía perfectamente pulsar, recibir y expeler la sangre. En vista de la terquedad de la mujer, la dejé y me volví hacia otra, joven, linda, seductora, alegre. ¡Dios santo! En su blanco pecho vi la misma oquedad, el mismo agujero rosado, sin nada allá dentro, nada, nada. ¡Tampoco ésta tenía corazón! Y cuando le ofrecí respetuosamente el que yo llevaba guardadito, menos aún lo quiso admitir, alegando que era ofenderla de un modo grave suponer que, o le faltaba el corazón, o era tan descuidada que había podido perderlo así en la vía pública sin que lo advirtiese.

Y pasaron centenares de mujeres, viejas y mozas, lindas y feas, morenas y pelirrubias, melancólicas y vivarachas; y a todas les eché los anteojos, y en todas noté que del corazón sólo tenían el sitio, pero que el órgano, o no había existido nunca, o se había perdido tiempo atrás. Y todas, todas sin excepción alguna, al querer yo devolverles el corazón de que carecían, negábanse a aceptarlo, ya porque creían tenerlo, ya porque sin él se encontraban divinamente, ya porque se juzgaban injuriadas por la oferta, ya porque no se atrevían a arrostrar el peligro de poseer un corazón. Iba desesperando de restituir a un pecho de mujer el pobre corazón abandonado, cuando, por casualidad, con ayuda de mis prodigiosos lentes, acerté a ver que pasaba por la calle una niña pálida, y en su pecho, ¡por fin!, distinguí un corazón, un verdadero corazón de carne, que saltaba, latía y sentía. No sé por qué -pues reconozco que era un absurdo brindar corazón a quien lo tenía tan vivo y tan despierto- se me ocurrió hacer la prueba de presentarle el que habían desechado todas, y he aquí que la niña, en vez de rechazarme como las demás, abrió el seno y recibió el corazón que yo, en mi fatiga, iba a dejar otra vez caído sobre los guijarros.

Enriquecida con dos corazones, la niña pálida se puso mucho más pálida aún: las emociones, por insignificantes que fuesen, la estremecían hasta la médula; los afectos vibraban en ella con cruel intensidad; la amistad, la compasión, la tristeza, la alegría, el amor, los celos, todo era en ella profundo y terrible; y la muy necia, en vez de resolverse a suprimir uno de sus dos corazones, o los dos a un tiempo, diríase que se complacía en vivir doble vida espiritual, queriendo, gozando y sufriendo por duplicado, sumando impresiones de esas que bastan para extinguir la vida. La criatura era como vela encendida por los dos cabos, que se consume en breves instantes. Y, en efecto, se consumió. Tendida en su lecho de muerte, lívida y tan demacrada y delgada que parecía un pajarillo, vinieron los médicos y aseguraron que lo que la arrebataba de este mundo era la rotura de un aneurisma. Ninguno (¡son tan torpes!) supo adivinar la verdad: ninguno comprendió que la niña se había muerto por cometer la imprudencia de dar asilo en su pecho a un corazón perdido en la calle.

El corazón perdido, Emilia Pardo Bazán.

10/12/09

Dudoso gusto

Bien, examinad esta foto concienzudamente. Es la decoración navideña de un conocido centro comercial y/o gran superficie (me gusta mucho eso de "gran superficie"). Quizás ya hayáis reparado en estos especiales adornos.



¿Ya? ¿Qué véis? ¿Sólo adornos navideños? Mirad mejor. Ampliad la imagen. Venga.

Si realmente sólo ves adornos navideños, enhorabuena, eres un alma cándida e inocente, mantente así.

Si eres de los que, como yo, ves consoladores y bolas chinas de varias medidas y, digamos, perforadores anales... No te preocupes en absoluto, ves lo mismo que el 100% de la gente que se ha fijado en ello. De verdad.

Tengo varias teorías al respecto:
- Iban a echar a la persona encargada de la decoración navideña, se enteró, y a mala leche ésta decidió irse por la puerta grande encargando la decoración a sabiendas. Brillante jugada.
- Está hecho a propósito para que subliminalmente entren las imágenes en el inconsciente de los consumdores, se pongan cachondos, y les de por comprar más.
- Como hay crisis, es la decoración más barata que han encontrado... Mira tú, es lo que había en los chinos mayoristas, a ver si cuela.
- Ni se han enterado de las connotaciones sexuales que podían tener los adornos. El susto se lo llevaron luego cuando lo vieron colgadito y comenzaron a fijarse en cada elemento uno por uno, en vez de en el todo.
- Es una apuesta y coña marinera de la gente de las altas esferas y mandamases del sitio al estilo "Te apuesto todas tus acciones de Telefónica y el Mercedes a que este año no hay huevos a colgar del techo consoladores de 40cm de largo".

Se suele decir que la respuesta más acertada a una pregunta suele ser la más fácil, esto es, realmente me decanto por el hecho de que no se han dado ni cuenta y pensaron que todo en conjunto quedaría super cuco y nadie vería nada raro. Pues tiene tela.

Opinad, y fijaos la próxima vez que estéis dando una vuelta calentitos por el centro comercial en cuestión -que imagino todos sabéis cual es por pura deducción- y me contáis.

09/12/09

Fumar mata, y tal


08/12/09

Cosas que necesito para vivir

La Barbie Cindy Lauper. Podéis regalármela de aquí. No es cara. Gracias.


07/12/09

Enfermedades raras I: Síndrome de la mano ajena

El otro día en el trabajo, un compañero que estudia biología nos estuvo hablando sobre una enfermedad poco común y raruna llamada Síndrome de la Mano Ajena... Básicamente consiste en que una mano va a su rollo y es como si tuviera vida propia, y por si fuera poco, además se dedica a hacerte putaditas, esto es, igual con la mano "buena" te estás abrochando el pantalón y a la otra le da por desabrocharte la camisa... Igual con la mano "buena" te estás retirando las espinas del pescado, y la otra las coge y te las mete en la boca... Por no hablar que puede intentar estrangularte. Qué gracia de enfermedad, vamos. El Síndrome de la Mano Ajena se asocia a ciertos tipos de daño cerebral, y no tiene cura... Un truco para que la mano deje de hacer un poco el tonto es ponerla a hacer algo, como por ejemplo sujetar un libro.




Ajá, aquí es cuando os preguntáis que le da por hacer a la mano ajena cuando la "buena" está en pleno proceso onanístico...

Brand new tatú


El diseño es de Martín, claro

30/11/09

www.exergian.com




29/11/09

¿Sabes lo que le digo a la Navidad?


Pues eso.

27/11/09

Of course I can

He aquí mi nueva sección llamada Karaoke customizado:

Pongamos ésta bonita canción



Y ahora vamos a cantarla bien alto con ésta otra letra:

You're just too CRAP to be true
CAN keep my eyes off of you
You feel like HELL to touch
I wanna KILL you so much
At long last HATE has arrived
And I BLAME God I'm alive
You're just too CRAP to be true
CAN take my eyes off you

Pardon the way I REGURGITATE
There's nothing else to compare
The sight of you makes me PUKE
There are no words left to speak
But if you feel like I feel
Please DONT let me know that it's real
You're just too CRAP to be true
CAN take my eyes off of you

I HATE you, baby
And if it's quite all right
I DAMN you, baby
To SPEND the HAPPY nights
I HATE you, baby
Trust in me when I say
Oh, BLOODY baby
YOU LET me down, I SWEAR
Oh, FUCKING baby
Now that I found you, GO AWAY
And let me KILL you, baby
Let me KILL you

You're just too CRAP to be true
CAN keep my eyes off of you
You feel like HELL to touch
I wanna KILL you so much
At long last HATE has arrived
And I BLAME God I'm alive
You're just too CRAP to be true
CAN take my eyes off of you

I HATE you, baby
And if it's quite all right
I DAMN you, baby
To SPEND the HAPPY nights
I HATE you, baby
Trust in me when I say
Oh, BLOODY baby
YOU LET me down, I SWEAR
Oh, FUCKING baby
Now that I found you, GO AWAY
And let me KILL you, baby
Let me KILL you


¿No os sentís mejor?

26/11/09

Unknown Pleasures


25/11/09

Sobre el dolor físico y mental

Ayer, por circunstancias, estuve en el umbral del dolor físico máximo permitido por mi cuerpo, en ese momento en el que el dolor te marea, te desmonta, te descoloca y te desmayas. No llegué a tanto, pero tuve que tumbarme y estar un rato con lo que creo era agua en muñecas, frente y nuca. Pasado un tiempo relativamente corto me sentí mejor, pero el dolor era aún terrible. Vagaba por la calle sin rumbo fijo y no podía ni pensar. Me recordó a aquella vez que me caí de la bici, hace varios años, y tuvo que venir una ambulancia por lo que creía era una bajada de tensión por el shock, que al final resultó ser lo contrario.

El dolor físico y yo nunca nos hemos llevado bien, pero es bueno experimentarlo de vez en cuando por varias cosas:

- Para recordarnos lo bien que se está cuando no nos duele nada (Perogrullo)
- Para recordarnos que es mucho mejor que el dolor mental. Y a eso me remito...

Cuando llevas tiempo con dolor mental profundo, mucho más punzante, chirriante, duro y coñazo que el físico, te sumes en una espiral de la que es difícil salir... Estoy mal, pobre de mí, ¿porqué a mí?, ya saldré de ésta, dame tiempo, si, ya me pongo, es que estoy mal, sigo estando mal, que si, que ya pienso en positivo, que ya espabilaré, es que me duele...

...Cuando de repente, por ejemplo... ¡Zas! Te pillas un dedo con la puerta del coche, y adiós. El dolor mental desaparece. De repente. Se esfuma. Sólo puedes centrarte en el físico y en lo que te acaba de pasar... Pues bien, REGODEATE, amigo, y disfruta de ese dolor latiente de dedo, porque cuando se vaya, una de dos, o te vuelves a sumergir en tu espiral de miseria (con un poco de suerte sofocada por lo que acabas de experimentar) o reaccionas. Del todo.

Vota por reaccionar y esperar que todo vaya bien, o por lo menos mejor.

Y de repente escribiendo esto me he acordado de aquella canción del bueno de Johnny Cash, ya sabéis, esa...

I hurt myself today
to see if I still feel
I focus on the pain
the only thing that's real
the needle tears a hole
the old familiar sting
try to kill it all away
but I remember everything
what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
upon my liar's chair
full of broken thoughts
I cannot repair
beneath the stains of time
the feelings disappear
you are someone else
I am still right here

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt
if I could start again
a million miles away
I would keep myself
I would find a way

 ...Y todo ha tenido sentido de repente, y todo ha encajado como un puzzle. Mi dolor mental se disgrega poco a poco... ¡Zas! Adiós, no te echaré de menos.

20/11/09

Totalmente cortapegado

Tengo un grave problema: no tengo opinión sobre nada y me invento cosas para salir del paso, de ese paso que es tener opinión sobre las cosas. Debo entender que eso se debe a mi desconocimiento sobre las causas y las consecuencias de los hechos en sí, sobre mi desconocimiento sobre los hechos en sí. Debo entender que eso se debe a alguna disfunción de mi capacidad cerebral. Se supone que debo entender algo y no entiendo nada.

Violetera, tú y yo tenemos que conocernos.

19/11/09

Porque ya es Navidad, aunque vayamos en manga corta

... O eso dice El Corte Inglés, que ya ha puesto las luces.

A lo que voy... ¿No sabes qué regalar estas Navidades? ¿Harto de tanto sota-caballo-rey, esto es, ropa-libro-música? ¿Cada año las mismas dudas? Prueba con esto...


Para tu amigo el fotero. Marco para diapositivas con luz. No puede molar más. El precio también, claro.



Para tu amigo el voyeur... Boli espía con cámara de vídeo...  ¿Para grabar el escote de su profe cuando mire a ver como va con el examen? Es un regalo la mar de aparente.



Para tu amiga fifi... ¡Y para mí! ¡Los quiero! ¡Regaládmelos por favor! También los hay en modelos ranas y patos, ¡tan cucos!



Para tu amigo con poca vida social porque como diría aquel "tengo 548754 amigos en Facebook y a 7 de ellos los conozco de verdad  y todo". Este loro mueve las alas y repite lo que dices. Se sentirá físicamente acompañadico el muchacho.



Ehmmm... Para tu amigo ese, ya sabes... El que no va mucho con chicas y siempre le viene bien algo así a mano, y con discrección... Funda para papel higiénico con forma de bote de pegamento.



Para tu amigo el mássssss molón con la casa mássssss molona (le envidias mucho). Flipará con esto... Aplique LED para el grifo.



Para tu novia. Barra de stripper profesional. Otra cosa es que ella quiera instalarla en casa, claro, pero tú sabrás convencerla, menudo eres.



Para tu amiga la que no pasó el casting de Operación Triunfo y encima se llevó un disgusto gordísimo cuando vio que la sacaron en el resumen de los frikis que peor lo hacían... Que siga practicando en la ducha con este micro.



Para tu amigo el peliculero y/o fan de los juegos de palabras... Cubitera iceberg y Titanic... para los "Gin Titonics" (ehm, jeje, risa nerviosa)


Para tu amigo que no sabes porqué es tu amigo porque le odias: Despertador-pesa, para que se apague lo tendrá que levantar 30 veces. Ale, que se joda.


Para tu amiga la que toca la guitarra y da conciertos y todo: Un kit para que se monte su propio ukelele y que lo pinte de rosa. Regalo fino fino.



Y hablando de regalos finos: Para tu novio... Si ya sabes de sobra que lo único que quiere es verte desnuda todo el rato y fornicarte hacerte el amor, así que alégrale el día de esta guisa. Atención al detalle del espejo.



Para tu amigo el nervioso: Llavero explotaburbujas. Me lo voy a autoregalar ya.



Para tu amiga la comiquera. No se si me encanta o lo odio... Creo que me encanta el albornoz pero odio a la modelo.



Para tu amiga la que lleva meses sin pillar cacho. Animación de Cupido en papel, le das a la manivela y se mueve. Apóyala en su duro trance.



Para tu amigo el diseñador gráfico (para uno de los 50 que tendrás, seguramente.) Regla curvada de diseño japonés (claro). Evita las manchas de tinta, entre otras cosas.



Para tu amigo geek: Reloj que detecta señal wifi a 100 metros. Chulísimo.


Para los nenes o tu amigo dibujante, el que no puede parar de pintar en cualquier sitio: Taza de pizarra.


Y éstos han sido mis consejos de hoy. Muchas gracias por la atención. Todo esto y mucho más, aquí.

15/11/09

No me hagas recordar...





Remind me not, remind me not,

Of those beloved, those vanish'd hours,
When all my soul was given to thee;
Hours that may never be forgot,
Till Time unnerves our vital powers,
And thou and I shall cease to be.

Can I forget---canst thou forget,
When playing with thy golden hair,
How quick thy fluttering heart did move?
Oh! by my soul, I see thee yet,
With eyes so languid, breast so fair,
And lips, though silent, breathing love.

When thus reclining on my breast,
Those eyes threw back a glance so sweet,
As half reproach'd yet rais'd desire,
And still we near and nearer prest,
And still our glowing lips would meet,
As if in kisses to expire.

And then those pensive eyes would close,
And bid their lids each other seek,
Veiling the azure orbs below;
While their long lashes' darken'd gloss
Seem'd stealing o'er thy brilliant cheek,
Like raven's plumage smooth'd on snow.

I dreamt last night our love return'd,
And, sooth to say, that very dream
Was sweeter in its phantasy,
Than if for other hearts I burn'd,
For eyes that ne'er like thine could beam
In Rapture's wild reality.

Then tell me not, remind me not,
Of hours which, though for ever gone,
Can still a pleasing dream restore,
Till Thou and I shall be forgot,
And senseless, as the mouldering stone
Which tells that we shall be no more.
Lord Byron

12/11/09

Porque las cosas son así

10/11/09

Oh si, qué felicidad

He aquí algunas celebrities retocaditas, pero con algunos kilos de más esta vez. Espléndido.






Más, aquí. Disfrutad.

08/11/09

LOVE IT

Le Love

Que bonito blog acabo de encontrar...









:)


05/11/09

Típico

You walked into the party like you were walking onto a yacht
Your hat strategically dipped below one eye
Your scarf it was apricot
You had one eye in the mirror as you watched yourself gavotte
And all the girls dreamed that they'd be your partner
They'd be your partner, and...

You're so vain, you probably think this song is about you
You're so vain, I'll bet you think this song is about you
Don't you? Don't You?

You had me several years ago when I was still quite naive
Well you said that we made such a pretty pair
And that you would never leave
But you gave away the things you loved and one of them was me
I had some dreams, they were clouds in my coffee
Clouds in my coffee, and...

You're so vain, you probably think this song is about you
You're so vain, I'll bet you think this song is about you
Don't you? Don't You? Don't You?

I had some dreams they were clouds in my coffee
Clouds in my coffee, and...

You're so vain, you probably think this song is about you
You're so vain, I'll bet you think this song is about you
Don't you? Don't You?

Well I hear you went up to Saratoga and your horse naturally won
Then you flew your lear jet up to Nova Scotia
To see the total eclipse of the sun
Well you're where you should be all the time
And when you're not you're with
Some underworld spy or the wife of a close friend
Wife of a close friend, and...

You're so vain, you probably think this song is about you
You're so vain, I'll bet you think this song is about you
Don't you? Don't You? Don't you?

You're so vain, you probably think this song is about you
You're so vain, you probably think this song is about you

Whooo-ooooo-oooo-oooo

Gracias a Juanlu he redescubierto cuánto cuánto cuantísimo me gustan esta peli y Sweet Caroline. No he podido dejar de tatarear a Neil Diamond en todo el día y me ha hecho sentir mejor.

Haaaaaaaaaaaaands, touching haaaaaaaaaaands, reaching oooooooooooooooout



02/11/09

2 de Noviembre

1734.-Nace el aventurero y explorador Daniel Boone.

1769.-El explorador español Gaspar de Portolá descubre el Golfo de San Francisco, en California.

1815.-Nace el matemático George Boole, creador de la lógica matemática moderna.

1907.-Rudyard Kipling, Premio Nobel de Literatura.

1917.- Declaración Balfour que garantiza a los judíos un hogar nacional en Palestina.

1936.-Primer servicio de transmisión de alta definición por Televisión, por la BBC en Londres.

1955.-Los investigadores estadounidenses Carlton-Schwerdt y Schaffer obtienen en forma cristalina el virus que causa la poliomielitis.

1968.-España elegida miembro del Consejo de Seguridad de la ONU.

1983.- Se proclama una nueva Constitución en Sudáfrica que, aunque amplía los derechos políticos de asiáticos y mestizos, sigue excluyendo a los negros de la vida política.

1998.- La empresa de telecomunicaciones estadounidense Iridium lanza al mercado el primer servicio de telefonía vía satélite del mundo.

2001.-Mohamed VI visita el Sáhara para reafirmar la soberanía marroquí ante la indignación del Frente Polisario que lo considera una provocación hacia España.

2001.-El Gobierno de Estados Unidos ofrece no tener que dividir Microsoft a cambio de poder elegir navegador.

2005.-La Estación Espacial Internacional (ISS) cumple cinco años de ocupación permanente, agobiada por numerosos problemas que ponen en duda el sueño de convertirla en plataforma de futuras misiones a otros planetas.

...

...

...

BULLSHIT

01/11/09

Quien te ha visto y quien te ve (I)

Los que seáis de mi quinta recordaréis Los Problemas Crecen, Padres Forzosos, Sensación de Vivir, Sea Quest, Salvados por la Campana y unas cuantas series más de nuestra tierna infancia (ojo, infancia, no adolescencia). Estaba dándole vueltas al típico whatever happened to (y que pasó con..., para los que no tenéis estudios) y tiene tela la cosa...

Hoy: Idolos de la infancia por los que suspirábamos con 12 años

Mike Seaver (Kirk Cameron)
Tenía pósters suyos en mi habitación sacados de la SuperPop y no me perdía ni un sólo capítulo de Los Problemas Crecen.



En aquella época no se podía estar más bueno que Mike Seaver o Zack Morris (del que hablaré también). El muchacho, después de 7 años con la serie de marras, no hizo nada más decente como actor... Luego le dio por defender el Creacionismo, actuar en películas cristianas y producir programas televisivos del mismo palo. Un horror.

Evolución física: 4
Evolución mental: -8



Zack Morris (Mark-Paul Gosselaar)
Qué me decís de Zack Morris. Qué mono él. Todas odiábamos a la petarda de Kelly Kapowski (bueno, todas queríamos ser la petarda de Kelly Kapowsky).


Más de mismo: Después de 5 años de Salvados por la Campana, hizo pelis y más series sin ninguna trascendencia hasta que del 2001 al 2005 sonó la flauta y actuó en la veterana serie de la ABC Policias de Nueva York (menos mal). En 2008 ha vuelto a la pequeña pantalla con la serie Ganando el Juicio. Hemos tenido suerte esta vez porque además está tremendo.

Evolución física: +200
Evolución mental: 7





Lucas Walenczak (Jonathan Brandis)
Pues a mí SeaQuest me gustaba mucho. La pasión por la ciencia ficción ya me venía desde pequeña. Y lo de Darwin, el delfín que se comunicaba con los humanos, era lo más, le daba mil vueltas a la tripulación entera del submarino. Y luego estaba Lucas, claro.




La questión es que este muchacho estuvo haciendo cosas conocidas... La historia Interminable II, It, Juntos para vencer (con Chuck Norris... Seh) Después de que cancelaran SeaQuest antes de acabar la tercera temporada, hizo algunas pelis que pasaron sin pena ni gloria... La cosa es que en 2003 se suicidó ahorcado. Hay dos teorías sobre su muerte: La primera, que no acababa de asimilar el hecho de no volver a estar en el candelero y dijo, hasta aquí hemos llegado (que si todo el que no llega a tener éxito en la vida se acabara suicidando, el planeta estaría medio vacío...). La segunda, mi favorita: Su madre decía que utilizaba un producto para el acné (si) que como efectos secundarios producía ataques psicóticos y tendencias suicidas (si, un producto para el acné.)

Evolución física: Bueno, si estuviera vivo, igual un +6
Evolución mental: -100



El Tio Jesse (John Stamos)
El rebelde rockero. El enrrollado. El que no se dejaba tocar el tupé.


Después de 8 temporadas, y como todos, no hizo nada especialmente brillante como actor, pero muy habilmente se hizo productor. En 2006 le dieron un papel en la serie ER (la mítica Urgencias de George Clooney) que le duró hasta el final de la serie en 2009. También hizo algo de teatro. Y ya.

Evolución física: +7
Evolución mental: +8


Brandon y Dylan (Jason Priestley y Luke Perry)
Sensación de Vivir. Está todo dicho.


Pues después de 9 temporadas de Sensa, Jason ha ido haciendo papelillos en series como Medium, Sin rastro o Me llamo Earl. Hizo también alguna peli rollo, y actualmente se encuentra diriguiendo el programa de internet The Lake, y dándose mamporros conduciendo coches de carreras, su gran hobby.

Evolución física: +2
Evolución mental: +5


Luke, después de Sensa, hizo su propia serie, Jeremiah (ni idea), alguna peli pequeñita e indie, y puso su voz a múltiples personales animados de series como Family Guy, Johnny Bravo y Los Simpson.

Evolución física: +5
Evolución mental: +5



Tom Hanson (Johnny Depp)
Ohhhhhhhh, la gran Policías Rebeldes, rampa de lanzamiento de Johnny Depp al estrellato. Tom Hanson era sencillamente lo más. Pósters y más pósters que aún conservo como oro en paño inundan mis carpetas del cole.


Pues ya sabéis como va el cuento. Después de echar pestes sobre la serie, hizo mil películas y blablabla. Se casó con una francesita, le dio por hacer pelis de piratas y por vestir raro.

Evolución física: +7
Evolución mental: +20

Y hasta aquí la primera entrega. Atentos a la segunda, que no tendrá desperdicio.

Ay va que chorrazo

Famosos y famosos de medio pelo que he visto durante octubre en mi puesto de trabajo:

- Eduardo Zaplana (la primera en la frende... Que miedito, oigan)
- Mila Ximénez (pimplada)
- Gabino Diego (raro, pesado y sin pizca de gracia)
- Josie (Iba vestido de normal y todo)
- Carmen Lomana (puro plástico no, lo siguiente)
- Pablo Motos (le saco una cabeza, no exagero)

Y seguro que me dejo a alguien, pero entre tanta fauna, ya me diréis...

29/10/09

Para que te apliques el cuento


Lord knows

22/10/09

Gracias Rivers, yo también te quiero

20/10/09

De todos es sabido


Viva la gente

No, prometo que este no será sólo un blog de tatuajes, pero es que no lo puedo evitar, me fascinan... Buscando tatus con temática comiquera y cartoonista (e intentanto evitar obviamente los diseños manidos a lo Pesadilla antes de Navidad, Betty Boop, Hello Kitty, Piolín, Popeye, El Joker, Super Mario Bros, etc...) me he encontrado con auténticas joyitas... Muchas gracias Dios porque en este mundo hay gente para todo.




























Horas de diversión aseguradas. Gracias Celia. Más aquí.

19/10/09

"¿Por dónde sales?" "Por Serrano"

Por si no tuviste suficiente con esto, dos tazas...




Mis favoritos. El logo de Vivienne Westwood siempre me ha maravillado, y el de Lanvin, que decir, tiene un lazo y una cadenita, no se puede pedir más. Por mí, estos dos, dentro de la etiqueta "Di si" (aunque aún no existe)

Louis Vuitton, trillado.

Chanel, me aburrooooooo

Marc, sabes que te querré por siempre, pero así, no.

Me gustan más los empastes del leñador que el tatu chusquero.

Este tatuaje de Armani huele a fake por todos lados, pero las lectoras me agradecerán esta foto, sobretodo después de la del leñador.

Miedo. Pavor. Y estrías.

Seeeeeeh


16/10/09

Historia onírica #3

Un grupo de 5 adolescentes están de Dia de la Tortilla en un bosque (si, un bosque, no un parque). En esas andan tan ricamente comiéndose su tortilla (nunca mejor dicho) cuando de repente aparece un grupo de zombies (perdón, infectados) que muy amablemente les invitan a los adolescente a que, si no les importa, y puesto que tienen bastante hambre, a ver si sería posible que les dieran un brazo o una pierna de cada uno. Los chicos, claro, se niegan en rotundo, por mucha educación y estudios universitarios que tuvieran los infectados... Así que estos les dicen que si no quieren por las buenas va a tener que ser por las malas, que a ellos la tortilla no les gusta, que prefieren la carne fresca humana. Los chicos huyen y los infectados les persiguen... Corren y corren bosque a través cuando de repente en un claro se encuentran... ¡3 coches! -¡Salvados!- piensan, pero ay, cuando van a subir a ellos para escapar, los coches, que estaban poseídos al más puro estilo Christine (si), empiezan a perseguirles e intentar matarles también... Los chicos, desesperados, deciden ir a una parte del bosque muy espesa con árboles muy juntos (así no podrían pasar los coches) y trepar a ellos, esperando poder escapar de los infectados y de los coches poseídos... ¡Y lo logran! Los coches y los zombies se encuentran y se enzarzan en una batalla épica (sí, épica) donde acaban matándose unos a otros.

Moralejas: El dia de la Tortilla, vete a Polvoranca, no a un bosque. Si te persiguen las fuerzas del mal, súbete a un árbol.

11/10/09

Sasha

Cuando me encuentro con blogs como éste, me entran ganas de volver a coger la cámara. Las fotos que hace Sasha Hilton en blanco y negro son sencillamente maravillosas... Las de modernos de fiesta ya no me dicen tanto, claro.









Atiende que paciencia



Althea Crome, la tejedora que hizo las ropitas para Coraline, size xxs.

Carnavales... ¿Es ya, no?

- Oye, ¿en Halloween te puedes disfrazar de cualquier cosa o sólo tema monstruos y tal?
- Cómo, ¿¿¿nunca te has disfrazado en Halloween???
- Nop, soy una sosa...
- Jo, que megafuerte, tía. Hombre, pues a ser posible si, ya sabes, zombies, vampiros, momias, Belén Esteban... Cosas que den miedo, vamos.
- Vaya, yo que habría preparado una entrada con disfraces molones, así, en plan de todo un poco...
- Pues súbela, y para Carnavales, que es cuando la gente se disfraza de lo que quiere, la reposteas, y ya.
- Anda, ¡carnavales! ¿La gente también se disfraza en carnavales?
- ...
- ...
- Eres una triste.

Para tí, periquita:

Sencillamente el mejor disfraz del mundo. Me lo pido. En serio, no me lo copieis.

Tampoco está mal, de gafas 3D, aunque tiene cierto tufillo poperomod, ¿no?

Si no tienes pudor y un cuerpo jamelguero, prueba con este de la tía de "El quinto Elemento"

No me sale el nombre... ¿Estanquera andante? ¿Vendedora de chuches de los 50 en campos de Béisbol de Oklahoma?

También mola bastante, y pega para dentro de dos semanas... ¡Leila vampira!


Para tí, periquito:

Hombre Lego, ¿Que no?


Mi favorito, de Facebook. A tope. Bien por Roberto.


De arbusto. De camuflaje. De césped andante. Mola.


Para ambos, si sois pareja:

Ahm...

Para el churumbel:


Me da un poco de penita el niño y todo...

Para tu hijo Borjita, tía. Le quedará super.



Para el perrico:

No puedes vivir sin tu Ipod, y sin tu perro. Pues ya sabes.

El mejor disfraz de perro de la historia, di SI.


¡No! Cambio de opinión. Paso de Los Pájaros, me quedo con el de maruja asesina de melones...

El tiempo

La visión subjetiva del tiempo


Redes 20: “Qué es el tiempo”


-Bueno, de acuerdo, pero antes le voy a contar lo del metro a Bruno. (...) Me puse a pensar en mi vieja, después en Lan y los chicos... (...) Fíjate que sólo te cuento un pedacito de todo lo que estaba pensando y viendo. ¿Cuánto hará que te estoy contando este pedacito?
-No se, pongamos unos dos minutos.
-Pongamos unos dos minutos -remeda Johnny-. Dos minutos y te he contado un pedacito nada más. Si te contara todo (...) pasaríamos más de dos minutos, ¿Eh, Bruno?
-Si realmente viste todo eso, pasaría un un buen cuarto de hora -le he dicho, riéndome.
(...) -Entonces me puedes decir cómo puede ser que de repente el metro se para (...) y veo que estamos en Saint Germaine-Des-Prés, que queda justo a minuto y medio de Odeón. (...) Apenas un minuto y medio por tu tiempo, y también por el del metro y por el de mi reloj, malditos sean. Entonces, ¿cómo puede ser que yo haya estado pensando un cuarto de hora, eh Bruno? ¿Cómo se puede pensar un cuarto de hora en un minuto y medio?
Julio Cortázar, "El Perseguidor"


Quieres lo que quieres, ¡Ahora! Todos queremos lo que queremos, ¡Ahora! Es la naturaleza humana. En algunos casos tendrás la capacidad de realizar tu deseo en un momento dado. En otros no. ¿Qué deseo es ese que te hace aferrarte a tu sueño y anhelar otra cosas que no es la percepción que tienes, la capacidad de sentir el Ahora Mismo? ¿Porqué debes tenerlo? ¿Será igual de importante mañana? ¿Importará todavía si estás vivo dentro de cinco años?
Scott Shaw, "El pequeño libro del tiempo"


A siete años de un suceso, el suceso ya es otro.
Camilo José Cela


When I considered how my life is spent
They cry but I know that everything is heaven sent
But why do people lie when all they want is truth at their tables
The sky is looking very blue today
It's so fine I'd agree with every word you say
About it it must be said it doesn't mean much at all
Time you make changes
Time you'll add ages
Time is walking with you by your side
There's no reason that we should complain
In the night everybody looks the same
It's so sad but we don't seem to be going forward at all
(Time)
(Time)
Time
Time you make changes
Time you'll add ages
Time is walking with you by your side
Time you make changes
Time you'll add ages
Time is walking with you by your side
(Come on time)
Time you make changes
Time you'll add ages
Time is walking with you by your side
Time gentlemen please
Time
Time
Madness, "Time"


Precious time is slipping away
But you’re only king for a day
It doesn’t matter to which God you pray
Precious time is slipping away
It doesn’t matter what route you take
Sooner or later the hearts going to break
No rhyme or reason, no master plan
No nirvana, no promised land
Because, precious time is slipping away
Yuu know you’re only king for a day
It doesn’t matter to which God you pray
Precious time is slipping away
Say que sera, whatever will be
But then I keep on searching for immortality
She’s so beautiful but she’s going to die some day
Everything in life just passes away
But, precious time is slipping away
You know she’s only queen for a day
It doesn’t matter to which God you pray
Precious time is slipping away
Well this world is cruel with it’s twists and turns
Well the fire’s still in me and the passion burns
I love a medley ’til the day I die
’til hell freezes over and the rivers run dry
Precious time is slipping away
You know she’s only queen for a day
It doesn’t matter to which God you pray because
Precious time is slipping away
Precious time is slipping away
You know you’re only king for a day
It doesn’t matter to which God you pray
Precious time is slipping away
Precious time is slipping away
You know you’re only king for a day
It doesn’t matter to which God you pray because
Precious time is slipping away
Van Morrison, "Precious time"

07/10/09

Tú si que eres una maldición

Así no:









Así si:



Si Screamin' levantara la cabeza...

06/10/09

El que espera, desespera


Cosas que necesito para vivir

Un original de Simone Lia








No se, que como se van acercando las Navidades y tal, yo voy preparando mi lista a los Reyes...

04/10/09

Auténtica canción de amor desesperada

Esta canción es para decir
Que no te echo de menos en absoluto
Y cuando me voy a dormir
Con la mano derecha me basto.

Que si tengo los ojos húmedos,
Es porque tengo una legaña
Y si no salgo de noche
Es que voy corto de pasta.

Los amigos que compartimos todos te engañan,
Soy un hombre nuevo
Nunca he estado mejor.
Y no sabes cuanto me ahorro en llamadas.

No te añoro, nena.

Esta canción es para decir,
Que sino tengo ganas de nada,
No eres tú, sino la edad
Que a los treinta años esto pasa.

Que el anillo que me diste,
Lo guardo porque lo quiero vender
Y tu foto en la cama,
No he tenido tiempo de quitarla.

No estoy deprimido, no estoy desnutrido, no me aguanta un hilo, no he perdido el estilo.
No voy predicando todos tus encantos, no te he imaginado en la cama con extraños.
No estoy nada perdido, ¿no estás? Tururut. No me siento confuso, no soy ningún iluso.
Y será un gran placer, hoy hacerte saber, que no te añoro, nena.


El Pets "No t´enyoro"


Debo decir que la canción original de El Pets no me gusta, debe ser cosa de la edad, que estos guitarreos y ritmos rápidos no me llegan tanto como antes... Sin embargo, la versió de Manel, mucho más conmovedora e intensa, totalmente reinterpretada, es bonita de llorar.

Aquí dejo las dos para que, sobretodo los que no seáis catalanes, escuchéis, comparéis y decidáis cual os gusta más:

El Pets
Manel

03/10/09

Firefox logo


02/10/09

Cuidado con los cantos de sirena...

... Que te pueden perder

5 cosas que no echaré de menos del verano

- Las Chanclas
Tanto para chica como para chico, no puede haber un calzado más feo y menos favorecedor que ése. Me da igual que sean de Gisele Bundchen o de los chinos. Me da igual que sean fresquitas y cómodas. NO. Y menos aún en discotecas... Pisotones, cortes, mierda del suelo... Mi no entender, que alguien me lo explique.

De verdad, los pies, así generalizando, son feos... ¿Así que, porqué enseñarlos tan explicitamente? ¿De verdad hace falta? Yo creo que no.



- Los tirantes de sujetador de silicona
Mal, mal, MAL invento. No hay necesidad para ellos. Son antiestéticos, y si lo que pretendes es que al ser trasparentes no se vean o pasen inadvertidos, lo que creas precisamente es el efecto contrario. Sólo diré dos palabras: Sujetador bandeau (o lo que es lo mismo, el sujetador sin tirantes de toda la vida) Los hacen muy buenos hoy en día, de verdad, tanto si tienes mucho pecho como poco. Que sí, hazme caso. Diles a Jeni y a la Vane que tire todos los tirantes de silicona, a tí te harán caso.



- Los festivales
Porque cada pueblo de España tiene el suyo, porque tocan siempre los mismos grupos en todos, porque son caros, porque se pasa mal, porque se suda, porque haces colas bárbaras para comer e ir al baño, por los cámpings, porque la gente pierde todo ápice de compostura, dignidad y glamour, porque no se ve un carajo, porque están llenos de guiris, porque en algunos el suelo es arena ... ¿Tengo que seguir? Venga, pues sigo: Porque se oye fatal, porque son una paliza imposible de aguantar sin drogaína, porque lector, aunque tú creas que sí, ya no tienes 20 años, y los pisotones y codazos recibidos tardan más en sanar...

Vale, a lo mejor no eres escrupuloso y no te molesta el olor a loneta de las Converse que no se han quitado las guiris en 3 días, pero aún así, este año tampoco ligaste

Masificación. Mejor no pierdas la mandanga

-La gente sudada que se te pega en el Metro/Renfe/Autobús
Especialmente la gente gorda sudada que se te pega en el Metro, y más a horas puntas... No tengo nada en contra de los gordos, ya sabéis que, ejem, yo lo fui en su momento, pero está claro que a más carnes, más sudas. Y he trabajado vendiendo bañadores a señoras, sé de lo que hablo. Pues eso, que si ya de por sí el Metro es un sitio infernal, en verano ni te cuento... Falta de aire, calor pegajoso, sofocones y codazos para entrar el primero y poder sentarse... Y en medio de todo esto, la típica señora toda sudada que te confunde con la barra de agarrarse y vuelca todo su peso y efluvios corporales sobre tí. Pelos como escarpias.

Si te fijas bien, arriba a la derecha, de azul, está la señora que te puso el sobaco en la cabeza esa mañana


-La ensaladilla rusa.

Ehm...



Que yo no digo nada, pero a ver... Buenafuente, ya se que eras fans de mi humilde tienda, pero no se si tomarme esto como un homenaje o por el lado malo...

30/09/09

Descontextualicemos, que mola

Frases del fin de semana:

- "Arrosssssssssss covattttttttttt" E, fans

- "¿No necesitáis que os fecunde? M, venga maja arremanga la faja

- "¿Que no molaría verlos en el Nasti con 20 personas? Porque no caben más..." E, fans acaparadora

- "Esta silla está sucia, por eso no la usamos..." "No pasa nada señora, eso negro es la falda de mi amiga" Señora y E, con toda la razón del mundo

- "Arrosssssssssss covattttttttttt" E, superfans

- "De casa a la feina y de la feina a casaaaa" S, por culpa de E

- "¿Pero te llamas Sabyl como Peter Saville, o cómo?" S, spellbound

- "¡Coca-Cola, qué bien!" "Si, es la tuya de hace 3 semanas..." S y S, criando moho en el frigo

- "Arrosssssssss covatttttTTTTtttttTTTTttt" E, no, en serio, ¡para ya!

- "Pero toda ésta gente se irá después de los Tonighttonight, ¿no?" L, ingenua

- "No nos podemos caer, que llevo el portátil" S, tentando a la suerte

- "Tú tienes cara de Mercé... ¡Felicitats! No, espera, tu no, ¡Tú! ¡Tú si que tienes cara de Mercé, felicitats! No, ¡Espera!" Espontáneo, flipa con las Mercés

- "Si, si si, si, si, si si si, eh... Si, si, si, si. Si" Operador de Vueling de Bangkok, palco en palabras


(Vale, demasiados amigos que empiezan con las mismas iniciales...)

Cuá

Si hay algo en este mundo que me gusta, son los patos y los motivos de patos. Me encantan.






















Todos, menos éste de abajo... Howard, que grima por Dios...



Pero los patos que más me gustan, los que más, más, más, son los que están al horno, a la naranja, en magret, en foie... ¡Adoro los patos!





28/09/09

Anar a dormir

Bernat me ha dicho que te ha visto por Barcelona,
Que te acompañaba un hombre muy alto
Que le has preguntado si todavía estábamos en contacto
Y que me envías muchos recuerdos

Disappointed

Una vez, de pequeña, unas amigas me regalaron para mi cumpleaños una tajeta de felicitación que decía "Bienaventurados los que nada esperan, porque ellos nunca se verán decepcionados". Antes que el ingenioso que escribió la tarjeta, lo dijo Sylvia Path, y supongo que antes de ella otros... En cualquier caso esa frase se me quedó grabada como un mantra, pero claro, ay, porque es imposible no esperar nada, y es imposible no sentirse decepcionado, el peor de los sentimientos.

26/09/09

Esa soy yo

Por bien que se hable, cuando se habla demasiado se termina por decir tonterías
Alexander Dumas

24/09/09

La penita que damos

Lo he cogido del blog de Marc, demasiado bueno como para dejarlo pasar...

¿Cuántas vidas tiene un gato cuadrado como los que dibuja mi amigo Martín?

Gerard Armengol (El Gran Amant) hace referencia a los gatos cuadrados de Martín Romero en su canción "Cerámica, si us plau"

23/09/09

5 cosas que me han hecho feliz hoy

- El cuarto capítulo de "Arròs covat", la serie de animación de Juanjo Sáez.





- La tercera entrega de "El Estafador", perpetrado por Javirroyo, Juanjo Sáez, Liniers, Pepo Pérez, Susipop y Tute.


- La nueva canción de Joe Crepúsculo (el vídeo me gusta regular)





Joe Crepúsculo: Toda esta Energía from Venga Monjas on Vimeo.


- Saber que mi amiga Sonia ha recibido su regalo de cumpleaños, un Keel´s Simple Diary en azul... ¡Viva Amazon!








- ¡Darme cuenta que en 2 días estaré viendo a Patrick Wolf!

La gente está fatal


Ahm... ¿Es malo que me haga cierta gracia?

21/09/09

"Coco before Chanel", The New Yorker


Adrian Tomine, por supuesto.

Miedito


Colaboración entre Louboutin y David Lynch bajo el nombre de Fetish (Noviembre 07)

Gracias Millana





Confusión espacial

Desde que dejé Barcelona para volver a vivir a Madrid, hace ya 7 meses, vivo sin vivir en mí, o más bien, vivo sin saber en dónde vivo... Me explico: A menudo me encuentro con gente, o situaciones, o lugares, y de repente me bloqueo y olvido en que ciudad estoy. Así, tal cual. Creo que es normal dada la situación, o eso me dice la gente, pero vete a saber... La cuestión es que el haber pasado de vacaciones casi un mes en Barcelona no ha ayudado mucho, por no hablar que vuelvo allí de nuevo en una semana después de 3 en Madrid. Miedo me da.

He aquí algunos ejemplos para que me entendáis:

- La semana pasada estuvo por aquí (Madrid) un amigo de Barcelona. Comimos y pasamos la tarde juntos, él hablaba en catalasñol y yo escuchaba. En esas estábamos cuando pasamos por el Caja Madrid que hay justo enfrente de El Corte Inglés de Preciados, por la parte que ponen Cortilandia (Cortilandia se merece una entrada) y le llamó la atención los señores-anuncio de "compro oro". Yo le dije muy segura de mí misma que de esos en Barcelona también había muchos, que cuando trabajaba en El Corte de allí los veía sin parar... De repente me dió un fus (o un flus, como prefiráis), y recordé que mi último trabajo había sido precisamente en ese Corte Inglés, y que a los hombre-anuncio los veía allí, que no tenían nada que ver con Barcelona...

- El otro día me encontré por Madrid centro con alguien a quien conocía, pero no le saludé porque no me acordaba de qué... Lo primero que me vino a la cabeza era gente de Barcelona y una persona de allí en particular, pero no, era un chico que estudió conmigo en Móstoles. Aún tardé un rato en caer de la parra y separar a esas dos personas.

- Ni que decir tiene que cuando alguien me dice "Quedamos en Colón", "Te veo en metro Plaza España", "Estoy en Puerta/Portal del Ángel", "Mi casa está por Tetuán", etc, etc, etc, me cuesta un rato largo ubicarme.



- En un concierto la semana pasada (en Madrid) resultó que los teloneros eran de Barcelona, y precisamente les había visto tocar allí hacía otras dos semanas... Hablando después con la cantante empezamos con el tema de la gente que conocíamos y teníamos en común, y cuando acabamos, por un momento, no sabía realmente en qué diantres de ciudad estaba.

- La sensación de despertarme por la mañana (o al mediodia, ejem) y no tener ni idea de si estoy aquí o allí es muy común también.

- Daré por obviado mi conflicto con las claras, las pastas y los bikinis, aún me cuesta cambiar el chip.

... Y así podría estar un rato largo dando ejemplos. Partedelcerebroqueregulaestascosastemporalesespaciales, céntrate, porque si no, mal vamos.

18/09/09

Otoño

Se me había olvidado que una tarde gris y lluviosa con una mantita, un té, Flaubert y Trembling Blue Stars de fondo puede ser sencillamente perfecta...

17/09/09

Otro sueño

El sueño de ayer:

Hay una pirámide maya en un pequeña isla en medio del mar, igualita que ésta:



Todo sería genial sino fuera porque unos científicos han descubierto que la isla se está hundiendo a una velocidad alarmante... Una expedición parte hacia la pirámide para comprobar in situ qué puede ser lo que está causado el hundimiento. No se puede desembarcar en la isla porque en ella rompen las olas de manera muy agresiva (¿?) y se ha creado una especie de túnel por el que acceder a la isla buceando desde una distancia prudencial. Una vez allí, los científicos toman como suyo ese viejo lema tan nuestro que dice "ya lo haré mañana" y se dedican a tumbarse a la bartola, hacer surf en las olas agresivas y comer plátanos... La isla mientras tanto se sigue hundiendo... Hasta que un día, de repente, la isla empieza a temblar y a la pirámide maya le salen (ojo) brazos y piernas... Los científicos intentan huir pero... ¡La pirámide los coge y los lanza al mar cual pitcher de béisbol! Una vez que no queda nadie en la isla, la pirámide se recoge los brazos y las piernas y sigue su progresivo hundimiento...

Maldito

Marc, lo has vuelto a hacer, y te odiamos por ello. Ahora sólo nos queda esperar a que Zara te fusile.

16/09/09

Who´s got the craft

Si te gusta la costurita, el punto, el ganchillo o el craft en general, hazlo saber...






















Mmm... No se si me encantan o me horrorizan...

No sabía nada, él (ya se de quién desciendo)

Haría cualquier cosa por recuperar la juventud...
Excepto hacer ejercicio, madrugar,
o ser un miembro útil para la comunidad.
Oscar Wilde

Let´s Get Lost

Everything happens to me (in autumn)

Your answer was goodbye and there was even postage due...

15/09/09

Has envejecido mal

Lectoras, ¿Os acordáis de cuando teníamos 16 años, nos creíamos las más indies y escuchábamos britpop, vestíamos raro y teníamos cortes de pelo horribles, íbamos a todos los conciertos a intentar hacer de grupies (nunca -o casi nunca- funcionaba, claro) y nuestro mayor sueño en la vida era casarnos con Damon Albarn o Alex James?

Bueno, pues dad gracias que eso nunca ocurrió, porque ahora, amigas, en nuestra treintena, más estupendas que nunca, dudo mucho que hubiéramos querido a alguno de ellos a nuestro lado...






Y que conste que no he sido cruel con las fotos...

Lo necesito

Vestido de Isaac Mizrahi basado en Charlie Brown.


Blankets en 3 viñetas

Esta tira tiene más años que la abuela de la Tarara, pero sigue siendo lo más. Para los cuatro que no la conozcáis, es Johnny Ryan haciendo un resumen bastante acertado del Blankets de Craig Thompson.

Craig, en la mitad de páginas podías haber contado lo mismo, piensa en los arbolitos.


Más vale tarde que nunca

¿No os pasa a veces que por el simple hecho de tener toda la música del mundo -o casi- al alcance de Spotify a veces os agobiáis y no sabéis qué escuchar? ¿No? Bueno pues a mi si... Pero he encontrado una buena solución, así en plan rápido y para no pensar demasiado:

14/09/09

Di no a...

¡Argggggggggghhhh me sangran los ojos!

13/09/09

Vivan los infectados

Los próximos meses van a ser lo más, y es que se avecina una supertanda de estrenos cinematográficos llenos de zombis, aliens, fantasmas, sangre y apocalipsis... Ay, el terror y la ciencia ficción, ¡Unos géneros fascinantes!

Si ahora mismo tenemos en cartelera District 9 y San Valentín Sangriento (y en 3D, ¡Oigan!), de aquí a finales de año tendremos un montón de percal:

- JENNIFER´S BODY: Thriller, terror, ciencia ficción. Una cheerleader poseída comienza a matar a sus compañeros de clase.
Estreno: 25 de septiembre.



- ORPHAN: Terror. Una pareja adopta una niña de un orfanato local. Cuando llegan a casa con su nueva hija comienzan a ocurrir cosas extrañas.
Estreno: 9 de octubre.



- CARRIERS (INFECTADOS): Terror. Un virus mortal se ha extendido por la Tierra y cuatro amigos se diriguen a una playa apartada del Golfo de Méjico con la esperanza de que la epidemia pase.
Estreno: 16 de octubre.



- MOON: Ciencia ficción. Un minero es enviado tres años a la Luna para extraer recursos debido a la escasez en la Tierra de suministro energético. Dos semanas antes de volver a la Tierra, empieza a oir voces y sentir cosas extrañas.
Estreno: 23 de octubre.



- SAW VI: Terror. Saw, ya sabéis. Para fans de la saga.
Estreno: 30 de octubre.



- [REC] 2: Terror. Secuela de [Rec], que retoma el argumento justo donde lo dejó.
Estreno: 2 de noviembre.



- PANDORUM: Terror, thriller, ciencia ficción. Dos miembros de una nave espacial despiertan de su período de invernación sin saber nada de lo que están haciendo allí.
Estreno: 13 de noviembre.



- 2012: Thriller. 2012, el año en que según el calendario maya llegará el apocalipsis. Imaginad el resto.
Estreno 20 de noviembre.



- THE ROAD: Ciencia ficción, thriller, terror. Después de un cataclismo que deja a la tierra medio vacía, un padre y su hijo viajan de punta a punta del país en busca de supervivientes.
Estreno: 25 de noviembre en EEUU.



- ZOMBIELAND: Comedia, terror. El mundo plagado de zombies y un chico cobarde y tímido junto con un cazador de zombies pirado intentando sobrevivir y unirse a una colonia de supervivientes.
Estreno: 27 de noviembre.



- THE STEPFATHER: Terror. Remake del film de 1987 con el mismo nombre. Un adolescente que vuelve a casa después del servicio militar se encuentra en casa con que su madre se ha enamorado de un hombre un tanto oscuro...
Estreno: 11 de diciembre.



- AVATAR: Ciencia ficción. Un ejército de humanos se enfrenta a un ejército alienígena en un planeta lejano.
Estreno: 18 de diciembre.

Las fechas de estreno las he sacado de IMDB.

Ironía fina

True Blood

Sookie: Chupona
Jason Stackhouse: Stack, Stick, estaca
Tara Thornton: Tara, plantación de "Lo que el viento se llevó" (Tara dice que no le gusta ser negra) Thornton, de la granja espinosa (inglés antiguo)
Sam Merlotte: ¡Sam suena a nombre de perro total!
Maryan Forrester: Quien habita en los bosques

Bon Temps: Digamos que aquí pasa de todo menos cosas buenas...


Que no he caído en la cuenta yo, sino Víctor


12/09/09

Di que si

Toca el clarín, poeta, toca el pífano
Y a todo el sensual mundo lo proclama:
¡Una hora llena de gloriosa vida
Vale una vida mísera y sin fama!
Walter Scott

Neil Gaiman y Chuck Norris

Si, resulta que Neil Gaiman es el Chuck Norris de los cómics, al menos eso dicen aquí

Y en los comentarios de La Cárcel De Papel van apareciendo nuevos.

Gente con facilidad para hacer chistes, queremos algo relacionado con Gaiman y Chiquito de la Calzada, por favor, algo como "Neil Gaiman fue el único en darse cueeeeeennnnnnn"

11/09/09

El Shabby Chic (Soy cursi)

Mi futura casa propia, si es que alguna vez tengo una, no será así:


Ni así:

Ni siquiera así:

Será así:

Será Shabby Chic.

El estilo decorativo Shabby Chic ("Shabby", viejo, "Chic", elegante, estiloso) fue acuñado en los 80 por la diseñadora Rachel Ashwell y se caracteriza por el reuso de muebles viejos recuperados del desván de tu abuela (aunque Zara e Ikea tienen también sus propias colecciones de falso Shabby), predominio del color blanco y tonos pastel, estampado florales, lámparas de araña, romanticismo, aparente sobriedad y sencillez decorativa.


El estilo Shabby no significa que llenes tu casa de lazos rosas y flores y un montón de florituras por todos los rincones, sino es más bien la idea de una casa con las cosas justas y bien distribuidas, con mucho espacio abierto.

La culpable de mi gusto por lo Shabby es una tiendecita de objetos de decoración en la calle Bailén (Bcn) por la que tenía que pasar todos los días para ir a trabajar... Maravillada por tanta cosita mona junta (tazas, platos, relojes, cojines, etc...) no podía evitar pararme a mirar cada vez que iba y volvía del trabajo.


Tuve la suerte que la tienda empezó a liquidar excedente y me hice con un buen montón de cosas a precios de risa... Animales de madera tallados, juegos de tazas, colgadores, joyeros, marcos para fotos, etc. La pena es que está todo en cajas en el trastero hasta que tenga de nuevo un pisito... Lo bueno, abrir las cajas de vez en cuando para ver todos los objetos y pensar lo bien que quedarán una vez que estén desempaquetados.



Lectores casaderos de buen ver, esto es lo que hay. Pero me siguen gustando los cómics, las pelis de zombies y monstruos y The Gun Club, que una cosa no quita la otra.

10/09/09

Frases que utilizo mucho

"Este bolso es muy Prada de hace dos temporadas"

"El halter sujeta bastante bien el pecho grande"

"¡Cuánto daño han hecho Amy Winehouse y Fama a la estética de la juventud periférica!" (mira, de aquí sale un post)

"¡Ay mi madriña do Carmen que o fixo!"

"Como diría Escarlata, ya pensaré en ello mañana, porque mañana... ¡Será otro día!"

"Podría ser peor... De hecho, ¡podría ser mucho peor!"

"Tú tira la caña y a ver que cae"

"Demasiao poco pasa"

"¡Mi má!"


09/09/09

Planteamiento, nudo y desenlace

Resulta que sueño de una manera rara. En vez de tener sueños abstractos y extraños sin pies ni cabeza y por lo general confusos como la mayoría de la gente, mis sueños, en un 80%, están perfectamente estructurados, con su planteamiento, su nudo y su desenlace. Es así. Mucha gente me dice que los escriba, que igual se puede sacar algo de ahí... Y mira, pues lo voy a empezar a hacer.

Puesto que la idea no es analizar el sueño ni lo que esconde mi subconsciente, sino hacer un resumen del mismo y ya, habrá detalles que me guardaré para mí, claro.

Empecemos con el sueño de ayer:

Los gobiernos del mundo lanzan un mensaje a la población: Se ha descubierto que La Via Láctea esta a punto de tragarse a sí misma por culpa de un agujero negro y todos los planetas habitados (ojo) han llegado al conserso de elaborar una supermega nave espacial donde sólo pueden entrar 300 habitantes de cada planeta para ir a otro sitio en el universo y repoblar (ojo) un nuevo sistema solar. Alarma. Desorientación. Miedo. Esos 300 habitantes no seran políticos, ni famosos, ni ricachones, sino gente que trabaja con las manos: Fontaneros, obreros, electricistas, etc... (Deduzco que si se empieza un planeta desde cero el dinero de Botín importa bastante poco). Se empieza a hacer la selección en La Tierra: se separan familias, se sabe que morirá el 99,9999999999% de la población... Todo muy dramático. Los elegidos suben a la supermega nave espacial y venga, a buscar una nueva casa. La nave es un poco como la cantina de Star Wars, un montón de bichos raros mezclados.


Se encuentra un planeta apto para la población humana y se asientan los 300 elegidos. Una vez allí, las personas empiezan a tener visiones de ellos mismos viniendo del futuro y orientándoles sobre cómo empezar a organizar el planeta. Los elegidos están confusos, pero hacen caso a las visiones, que lo primero que les dicen es cómo construir una gran máquina para hacer agua. Los elegidos se ponen con ella y bam! Resulta que no es una máquina para hacer agua, sino una mega bomba que destruye el nuevo planeta. Fin.

Moraleja: No salgas de Málaga para meterte en Malagón, aunque vayas a morir. No te fies ni de tu propia visión.

Etsy, lo cute y lo guarro

Como muchos ya sabéis, Etsy es una página de compra y venta de cositas hechas a mano o vintage, cositas cute y chulas, donde perder el tiempo encantada con lo que ves y el dinero encantada con lo que compras.

El otro día, en una de mis visitas de rigor, me dio por hacer lo que hacíamos de niños cuando teníamos que buscar palabras en el diccionario (¿Os acordáis que antes no había internet?), esto es, buscar palabras guarras, y éste ha sido el resultado de poner en el buscador de Etsy cosas como cunt, penis, blast off, blow job, screw, cum shot, etc, etc, etc:

Vale, no se me ocurre qué puede tener de molón llevar colgadas vaginas al cuello...


Ni para despedida de soltera hortera...



La funda banana de ganchillo. Si, para guardar el consolador o tu pene en invierno, lector

Y hablando de consoladores... Cristal. Porcelana. Caro. Perfecto para torpes.



Lectoras, si vuestro amante de turno os deja insatisfechas, dadle donde más le duele. Vudú.


Inspirado en Andy Warhol... Y es que no hay nada como colgarte de la pared un poco de esperma para dar imagen de pulcro y aseadito.

Tarjetitas con mensaje

Lo que más me ha gustado, la toallita con las palabras "Blast off" bordadas... Sólo diré una cosa: Práctico. También la funda de almohada con el "Screw me, silly", ideal para cuando metes en la cama a alguien tímido o que no se entera de qué va la cosa.

Y lo que viene a continuación es posiblemente la peor idea que alguien ha podido tener... Un cuadro con un tampón de oro donde se lee "Golden tampon" y "Lifetime achievement award"... Repelús. Repelús.

07/09/09

¡Ay, Su!

¡Ay, Su! Es algo que me dice mi amiga Eneida, y me parecía perfecto como nombre del blog, porque cuando lo lea me dirá muchas veces ¡Ay, Su!, y yo encantada.

No os creáis mucho lo que escribo aquí, la mayoría será mentira, o inventado, avisados estáis...

La primera foto que me da Google si pongo ¡Ay, Su!...


Muy bien.

Gracias por venir.